گاه نامه های آقای ایکس

دیشب به اجبار باید در حد یک پاراگراف، از یک داستان را می نوشتم. نوشتن آنقدر برایم سخت بود که نوشتن پاراگرافی 6-7 خطی ازم حدود 25 دقیقه وقت گرفت.
به بلاگفا برگشته ام که تمرین نوشتن کنم نه با نیت اینکه بخواهم نویسنده ای بزرگ بشم و یا اینکه بخواهم قلمی توانامند بدست بیارم تا نیک را نیک و بد را بد جلوه دهم یا حتی بد را نیک و نیک را بد. تنها می خواهم زبان را به شکل نوشتاری استفاده کنم تا از مزایای نوشتن برای روان و روح، اگر که حتی مزیتی برای ایندو در نوشتن وجود نداشته باشه اما به قطع در زندگی مدرن، نوشتن کاربرد های وسیع ای دارد که نمی توان از آن غافل شد.

اگر دوستان قابل بدانند و همانند قبل، این فضای بی روح مجازی را با حضورشان روح بخشند صمیمانه پیشاپیش از ایشان قدردانی می کنم.