گاه نامه های آقای ایکس

دلم رمیده شد و غافلم من درویش     که آن شکاری سرگشته را چه آمد پیش
چو بید بر سر ایمان خویش می​لرزم     که دل به دست کمان ابروییست کافرکیش
خیال حوصله بحر می​پزد هیهات     چه​هاست در سر این قطره محال اندیش
بنازم آن مژه شوخ عافیت کش را     که موج می​زندش آب نوش بر سر نیش
ز آستین طبیبان هزار خون بچکد     گرم به تجربه دستی نهند بر دل ریش
به کوی میکده گریان و سرفکنده روم     چرا که شرم همی​آیدم ز حاصل خویش
نه عمر خضر بماند نه ملک اسکندر     نزاع بر سر دنیی دون مکن درویش
بدان کمر نرسد دست هر گدا حافظ     خزانه​ای به کف آور ز گنج قارون بیش